Yüzmenin sırrı: itilen su
Bir çelik blok denize atılınca batar; ama gemi yüzer. Çünkü gemi som çelik değil, büyük bölümü havayla dolu kocaman bir hacimdir. Arşimet ilkesi gereği, yüzen bir cisim kendi ağırlığı kadar suyu iter (yer değiştirir). Geminin toplam ağırlığı, gövdesinin itebileceği su ağırlığından az olduğu sürece gemi yüzer. Yük arttıkça gemi daha derine batar; bu batma, bordadaki güvenli sınıra, yani su hattına kadar sürebilir. Su hattının üzerinde kalan gövde yüksekliğine fribord denir ve kurallarla belirlenen bir güvenlik payıdır.
Devrilmeden durmak: denge
Yüzmek tek başına yetmez; geminin dik durması da gerekir. Buna denge (stabilite) denir: rüzgâr ya da dalga gemiyi yan yatırdığında, geminin yeniden dikleşmeye "isteği" olmalıdır. Bunun sırrı ağırlığı aşağıda tutmaktır; ağır makineler ve safra (balast) dipte taşınır, böylece gemi kendini doğrultur. Ağırlığın yanlış dağılması ya da yükün kayması bu dengeyi bozar ve gemileri alabora eder.
İskelet ve deri
Bir gemi, tıpkı bir beden gibidir. Omurga (keel) baştan kıça uzanan belkemiğidir; uçlarında bodoslamalar yükselir. Omurgadan, kaburga gibi postalar dallanır; bunların üzerine giydirilen kaplama geminin derisini oluşturur. İşin dâhiyane kısmı şudur: perdeler (su geçirmez bölmeler), gemi içini sızdırmaz odacıklara böler ve aralarında su geçirmez kapılar bulunur. Gövde delinse bile su yalnızca bir bölmeyi doldurur, gemi batmaz. Hasarlı bir gemiyi yüzer tutan, işte bu bölmeli yapıdır.
Yukarısı ve aşağısı
Ana güvertenin üzerinde üstyapı ve en tepede geminin gözü-beyni olan köprüüstü yer alır. Su hattının altında, hız için biçimlendirilmiş ve düzenli temizlenen karina vardır. Kıçta, şaft üzerindeki pervane (uskur) gemiyi yürütür, dümen ise yönlendirir. Birçok modern gemi, dar limanlarda baş tarafı yana itebilmek için bir de baş iticisi taşır.
Bir gemi; yüzen, kendini doğrultan, bölmelere ayrılmış bir makinedir — her parçası bir nedene dayanır. Turgut Reis'te öğrencilerimiz, denizciliğe bu yapının mantığını kavrayarak başlar.